Jugoslavija u očima posljednjih pionira - Popović, Milica (Peščanik NVO, 2013)
Od pada Berlinskog zida, kroz omamljujuću perspektivu tranzicije kao "povratka društva na jedini mogući put: put demokratije i ekonomije modernog tržišta" (Lazić, 2004), odjednom se čitava javnost iznenadila što su post-socijalistički subjekti ipak zaključili da se "demokratija ne jede" ("Rumuni se s nostalgijom prisećaju Čaušeskua", Politika, 20.1.2011) i podlegli surovoj bolesti nostalgije. Brojni analitičari su pojavu nostalgije u post-socijalističkim društvima počeli da definišu kao sublimirani osećaj poraza tzv. gubitnika tranzicije, neretko učitavanjem značenja "lenjih socijalističkih (ne)radnika" koji se ne snalaze u borilačkom ringu tržišne borbe. Mediji i javno mnenje su pohrlili da sve svale na pop kulturu; efemerni uobičajeni efekat tranzicije koja ipak vodi svetloj budućnosti; jeftinu komercijalizaciju socijalističkih artefakata i još jeftiniju psihologiju žali "nacija koje oduvek vape za centralizovanim vladama i očinskim figurama". Političke elite zadovoljno tapšu ovim banalizacijama, dok i dalje revnosno utvrđuju gradivo revizionističkih narativa