Een ruimte voor de ziel opkomst en ondergang van Jean-Michel Frank (1895 - 1941) ; biografisch essay - Buuren, Maarten van 1948- (Lemniscaat, 2013)
Op het toppunt van zijn roem maakte binnenhuisarchitect Jean-Michel Frank - een volle neef van Otto Frank, de vader van Anne - een eind aan zijn leven. Zijn lotgevallen vertonen navrante overeenkomsten met die van de rest van de familie Frank. Tijdens de Eerste Wereldoorlog sneuvelden zijn beide broers kort na elkaar. Zijn vader pleegde zelfmoord; zijn moeder zakte weg in een depressie. Hij bleef alleen achter. Jean-Michel Frank kampte zijn leven lang met een ongeneeslijk mal de vivre. Hij werd herhaaldelijk opgenomen in een kliniek. Maar hij was ook uitzonderlijk getalenteerd en ontwikkelde zich tot een wereldberoemd binnenhuisarchitect. Hij kreeg opdrachten van de belangrijkste bankiers, grootindustrielen, edelen en kunstenaars van zijn tijd. Ze betaalden kapitalen voor interieurs die zo kaal waren als kloostercellen. Zijn opvattingen over kunst waren uitdrukking van een tragisch levensgevoel: "Architectuur schept een ruimte voor de ziel, waarin de geest zich te ruste kan leggen."